بشين فکر کن ببين از وقتي که موبايل خريدي، در طول شبانه‌روز چند ساعت اين جناب گوشي همراه کنارته؟ با کدوم يکي از وسايلت تا اين حد جون‌جوني شدي؟ يا با کدوم يکي از دوستها يا اعضاي خانوادت اين قدر وقت ميگذروني؟ من که فکر ميکنم هيچ کدوم.
روز و شب بايد حتماً در دسترست باشه. اگه هم يه‌وقت يادت بره ببريش يا يه جا جاش بذاري، همش انگار يه چيزي گم کردي، آرامش نداري، مدام احساس ميکني صداشو ميشنوي! خلاصه تا بهش نرسي آروم و قرار نداري. چه چيزايي رو حافظه‌اش هست که نميخواي کسي ببينه يا بخونه. چه حرفاي خصوصي که باهاش زدي. حسابي شده محرم اسرارت.
ببينم تا حالا فکر کردي اگه بر فرض روي گوشيت شنود گذاشته باشن و بتونن حرفاتو بشنون يا مثلاً پيامکاتو بخونن، چند درصد از اين پيامکا رو نميفرستادي؟ يا فرض کن يه دفعه چند تا آدم محترم گوشيتو ازت بگيرن و بخوان محتوياتشو چک کنن! احتمالاً يه چيزايي رو حافظه‌اش داري که دوست نداري کسي يا لااقل هر کسي ببينه.
راستي يه چيز ديگه. درباره اين سيستم ردياب جي‌پي‌اس چيزي شنيدي؟ فرض كن کسايي که شمارتو دارن بتونن هر وقت که بخوان موقعيت تو رو رديابي کنن. خوبه ديگه، نه؟ حالا فکر کن يه جايي باشي که دوست نداري کسي بدونه. بالاخره آدميه ديگه، پيش مياد! اگه گوشيت همراهت باشه ميتونن رديابيت کنن و حسابي ضايع ميشي.
خلاصه ميخوام بگم که به اين رفيق گرمابه و گلستانت زياد هم اعتماد نکن. نه هر حرفي رو باهاش بزن، نه هر چيزي رو روش بريز و نه هر جايي با خودت ببرش. از ما گفتن بود!