مدتي بود كه از هر كس مي‌پرسيدم اوضاع چطور است مي‌گفت خيلي خراب... و من هم كم‌كم به شنيدن اين جواب عادت كرده بودم و آن را نوعي تعارف به‌سبك روز حس مي‌كردم! وقتي دوستان از ركود اقتصادي حرف مي‌زدند و اينكه هيچكس پول ندارد فكر مي‌كردم اين هم سياست‌شان است و مثلا مي‌خواهند در معامله با طرف مقابل‌شان بيشتر امتياز بگيرند و كمتر خرج كنند.

اما امروز وقتي كه طبق قرار قبلي به يكي از شركت‌ها مراجعه كردم متوجه شدم كه بيشتر از دو سه نفر آنجا نيستند. اتاق‌هاي بزرگ شركت تقريبا همه خالي بود و بجز يكي دو تا مدير و يك منشي كس ديگري آنجا نبود! آقاي مديري كه با ايشان جلسه داشتيم نيز از همين ركود حرف زد و عامل تعرفه واردات و قاچاق گوشي را علت تشديد وضعيت نابسامان شركت خودش خواند.

بعد از خداحافظي از وي، پس از ديدن مجدد فضاي خالي شركت، به خاطراتم از مراجعه قبلي به اين شركت در چندين ماه پيش مراجعه كردم و به ياد آوردم كه بار قبل شايد حدود پنجاه نفر را ديده بودم كه بسيار پرهيجان و پرجنب‌وجوش مشغول انجام كارهاي روزانه خود بودند.

آن شركت ظاهرا اكثر پرسنل خود را مرخص كرده بود. يادم آمد كه در يكي ديگر از شركت‌هاي بزرگ حوزه موبايل هم چندي پيش همين وضعيت را ديده بودم: يك ساختمان بزرگ چندطبقه با كاركنان انگشت‌شمار.

بازار واردات قانوني موبايل واقعا اينقدر خراب و راكد است؟